12.ปัจฉิมบท
ไมล์ตัดสินใจไปสวนกุหลาบครับ …
โรงเรียนเก่า แม้จะดีในแง่วิชาการ เขาติด IJSO ก็เพราะที่นี่ …
เขามีเพื่อนตีกลอง ก็เพราะที่นี่
เขามีเพื่อนแชร์ค่ารถกลับบ้านก็ที่นี่ …
ไมล์ตัดสินใจ ตั้งแต่วันแรกที่ติดสวน ฯ ว่าเขาขอไป
เขาทนไม่ไหว กับห้องที่เขาอยู่ …
ในครอบครัว เราให้ไมล์เป็นคนตัดสินใจเด็ดขาด …ชีวิตของเขา
น่าเสียดายเวลา ..ในใจพ่อคิด …แต่.. จะเสียดายกว่า ถ้าไมล์ต้องสูญเสียตัวตน และความสุขในวัยเรียนไป .. พ่อคิดว่าอย่างนั้น
เราไปเริ่มใหม่ที่นั่น อนาคตเราอาจอยู่ที่นั่นก็ได้
เราเปลี่ยนแปลงคนอื่นไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนแปลงตัวเองได้
………………………………………………………………………………………….
มาถึงบทสรุป ว่า ทำไม ฉันถึงต้องเอามาบอกเล่า …เอาเป็นว่า ฉันบอกเล่าบันทึกเรื่องราวนี้ ให้ลูก และคนรุ่นหลังดู
เผื่อจะได้คิดว่า สังคมของ gifted ณ.โรงเรียนแห่งหนึ่งเป็นเช่นไร ..
ทุกท่านที่อ่าน ตัดสินเอาเองได้ ฉันไม่เอ่ยชื่อใคร หรืออะไร
หวังว่าสิ่งที่เเกิดขึ้นกับลูกฉัน จะเป็นการย้ำเตือน ไม่ให้เกิดความผิดพลาดขึ้นมาอีก
โดยเฉพาะเด็กแอสเปอร์เกอร์… น่าสงสารมาก
เราเรียกอะไรที่มันผ่านไปแล้วไม่ได้ …
ที่สำคัญคือ สายใยที่มันขาดไปแล้ว โดยที่เราไม่สามารถช่วยอะไร …
ขอเพียงเข้าใจว่า ไมล์ เป็นอย่างไร เขาไม่ใช่คนป่วย เขาไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษ เขาต้องการการดูแลแบบปกติธรรมดา แบบเด็กธรรมดา เขาเกิดขึ้นมาไม่ได้ต้องการเป็นแบบนั้น
He needs friend…..
เขาแค่ต้องการคนที่เข้าใจ … คนที่สอนเขาให้เขาเข้าสังคมได้ …ยืนในสังคมได้
เพื่อนที่สามารถบอกได้ว่า “เฮ่ นี่ไม่ถูกน่ะเพื่อน ต้องทำแบบนี้”
พ่อแม่เพื่อนที่บอกเพื่อนได้ว่า “ช่วยสอนไมล์ เพื่อนลูกด้วยนะ “
และบางครั้ง พ่อแม่ ก็รู้สึกผิดเหมือนกัน ที่ไม่สามารถอธิบาย ให้กับโรงเรียน หรือใครเข้าใจได้ …
โรคนี้ หลายๆคนไม่รู้ ครูหลายๆคนไม่ทราบ … ฉันคงต้องทำอะไรสักอย่าง ให้คนรับรู้กันไปในวงกว้าง เผื่อจะช่วยเด็กๆที่มีปัญหาแบบเดียวกัน
ส่วนใครที่เข้าใจอะไรผิดๆ ก็จะได้รับทราบ ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ จากปากของฉัน…และฉันก็ขอรับผิดชอบแต่ผู้เดียว…
ในฐานะพ่อ ของลูกคนหนึ่ง….
……………………………………………………………………..
ขอบคุณที่อ่านครับ รบกวนเสียเวลาอีกนิดอ่านว่า ฉันมาจากไหนอย่างไร….
เกี่ยวกับผู้เขียน นพ.กิจการ จันทร์ดา
อ่านตั้งแต่ตอนแรก ที่นี่ ตอนที่ 1
Related items
{ 5 comments }
