12.ปัจฉิมบท

 

ไมล์ตัดสินใจไปสวนกุหลาบครับ …

โรงเรียนเก่า แม้จะดีในแง่วิชาการ เขาติด IJSO ก็เพราะที่นี่ …

เขามีเพื่อนตีกลอง ก็เพราะที่นี่

เขามีเพื่อนแชร์ค่ารถกลับบ้านก็ที่นี่ …

ไมล์ตัดสินใจ ตั้งแต่วันแรกที่ติดสวน ฯ ว่าเขาขอไป

เขาทนไม่ไหว กับห้องที่เขาอยู่ …

ในครอบครัว เราให้ไมล์เป็นคนตัดสินใจเด็ดขาด …ชีวิตของเขา

น่าเสียดายเวลา ..ในใจพ่อคิด …แต่.. จะเสียดายกว่า ถ้าไมล์ต้องสูญเสียตัวตน และความสุขในวัยเรียนไป .. พ่อคิดว่าอย่างนั้น

เราไปเริ่มใหม่ที่นั่น อนาคตเราอาจอยู่ที่นั่นก็ได้

เราเปลี่ยนแปลงคนอื่นไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนแปลงตัวเองได้

………………………………………………………………………………………….

มาถึงบทสรุป ว่า ทำไม ฉันถึงต้องเอามาบอกเล่า …เอาเป็นว่า ฉันบอกเล่าบันทึกเรื่องราวนี้ ให้ลูก และคนรุ่นหลังดู

เผื่อจะได้คิดว่า สังคมของ gifted ณ.โรงเรียนแห่งหนึ่งเป็นเช่นไร ..

ทุกท่านที่อ่าน ตัดสินเอาเองได้ ฉันไม่เอ่ยชื่อใคร หรืออะไร

หวังว่าสิ่งที่เเกิดขึ้นกับลูกฉัน จะเป็นการย้ำเตือน ไม่ให้เกิดความผิดพลาดขึ้นมาอีก

โดยเฉพาะเด็กแอสเปอร์เกอร์… น่าสงสารมาก

เราเรียกอะไรที่มันผ่านไปแล้วไม่ได้ …

ที่สำคัญคือ สายใยที่มันขาดไปแล้ว โดยที่เราไม่สามารถช่วยอะไร …

ขอเพียงเข้าใจว่า ไมล์ เป็นอย่างไร เขาไม่ใช่คนป่วย  เขาไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษ เขาต้องการการดูแลแบบปกติธรรมดา แบบเด็กธรรมดา เขาเกิดขึ้นมาไม่ได้ต้องการเป็นแบบนั้น

He needs friend…..

เขาแค่ต้องการคนที่เข้าใจ … คนที่สอนเขาให้เขาเข้าสังคมได้ …ยืนในสังคมได้

เพื่อนที่สามารถบอกได้ว่า “เฮ่ นี่ไม่ถูกน่ะเพื่อน ต้องทำแบบนี้”

พ่อแม่เพื่อนที่บอกเพื่อนได้ว่า “ช่วยสอนไมล์ เพื่อนลูกด้วยนะ “

และบางครั้ง พ่อแม่ ก็รู้สึกผิดเหมือนกัน ที่ไม่สามารถอธิบาย ให้กับโรงเรียน หรือใครเข้าใจได้ …

โรคนี้ หลายๆคนไม่รู้ ครูหลายๆคนไม่ทราบ … ฉันคงต้องทำอะไรสักอย่าง ให้คนรับรู้กันไปในวงกว้าง เผื่อจะช่วยเด็กๆที่มีปัญหาแบบเดียวกัน

ส่วนใครที่เข้าใจอะไรผิดๆ ก็จะได้รับทราบ ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ จากปากของฉัน…และฉันก็ขอรับผิดชอบแต่ผู้เดียว…

ในฐานะพ่อ ของลูกคนหนึ่ง….

……………………………………………………………………..

ขอบคุณที่อ่านครับ รบกวนเสียเวลาอีกนิดอ่านว่า ฉันมาจากไหนอย่างไร….

เกี่ยวกับผู้เขียน นพ.กิจการ จันทร์ดา

อ่านตั้งแต่ตอนแรก ที่นี่ ตอนที่ 1

{ 12 comments }

10. สู้เพื่ออยู่รอด

 

ในใจฉันมีอยูสองทาง Fight or Flight สู้ หรือถอย … ฉันไม่เคยถูกสอนให้ถอย มาก่อน ตั้งแต่รุ่นปู่ รุ่นทวด ทุกคนสู้ …

พ่อของฉันเคยยืนหยัดสู้กับความไม่ถูกต้องมาแล้ว …

มาถึงรุ่นลูก ฉันมีทางเลือกแบบเดียวกันนี้ แต่สมัยและสังคมมันเปลี่ยน … เราต้องสร้างภูมิลูกเราให้แข็งแรง สู้กับความเห็นแก่ตัว ความเลวทรามของสังคมที่มากขึ้นให้ได้

ภรรยาฉันพยายามหาทางติดต่อกับผู้ปกครองเพื่อนๆ ที่พอพูดคุย และอยู่กับกลุ่ม 5 แสบ ได้ เราพยายามหาทางช่วยกัน …

มีการโพสการบ้าน ให้ทุกวัน… จากผู้มีพระคุณต่อครอบครัวเราอย่างสูงยิ่ง … ถ้าไม่ได้เพื่อนของไมล์คนนี้ และคุณแม่ท่านนี้ เราก็คงหาทางลำบาก…

ฉันสั่งสอนลูกเสมอว่า เราต้องโต เราต้องอยู่คนเดียวให้รอด เราต้องสู้ …

ไม่ต้องไปโกรธหรือโทษอะไร ให้แผ่เมตตา อโหสิกรรม ถือว่าเราอาจทำกรรม มีเจ้ากรรมนายเวร ทำให้เราต้องมาเจอะมาเจอเรื่องแบบนี้ ..

เราเริ่มฝึกการทำสมาธิแผ่เมตตา ทุกคนส่งพลังไปให้ไมล์ …

ขอเพื่อนสนิท แม้สักคนหนึ่งก็ยังดี

ตอนนี้การเรียนเริ่มลงตัวขึ้น ไมล์ตามเก็บงานได้ส่วนใหญ่ แม้ต้องทำงานดึกดื่นอยู่ ด้วยว่า งานของโรงเรียนค่อนข้างเยอะ และที่บ้าน ไม่เคยช่วยทำทั้งหมด

เพียงแต่ให้แนวทาง และตรวจการบ้านทางอินเตอร์เนต ..

บางทีก็สงสาร ต้องทำถึงหกทุ่ม ตื่นตี 4 ..

แต่เราไม่เคยเอางานลูกมาทำเอง ..ไม่ว่างานนั้นจะเป็นงานที่ไม่เกี่ยวกับการเรียนแค่ไหน อย่างไร

เราสอนลูกเสมอว่า จัดเวลาเอง ทำงานให้เสร็จ ใส่กระเป๋าตอนกลางคืนรอ

ในเรื่องวิชาการ ฉันไม่ห่วง ห่วงแต่สังคม ซึ่งเด็กคนนี้ ดีเลย์มาก

โชคดี ที่วิชาการของโรงเรียนแห่งนี้ เข้ม …ซึ่งเป็นข้อดีมากๆของที่นี่

และลูกฉันก็เอาถ่านอยู่บ้าง ซึ่งเป็นข้อดีของเขา

มีการสอนพิเศษ ตั้งแต่เช้า …ลูกเราไปโรงเรียนแต่เช้า คงได้อะไรมาบ้าง …

..

แล้วจุดเปลี่ยนก็มาถึงอีกครั้ง


ดูตอน11

{ 0 comments }

8.เมื่อลูกผมเรียน giftedโรงเรียนดังแห่งหนึ่ง

มีนาคม 13, 2013

8.ใครหนอรังแกฉัน ครู เครือข่าย เพื่อน พ่อแม่? สิ่งหนึ่งที่เข้ามาในใจตอนนี้คือ … นี่เราทำผิดที่พาลูกมาที่นี่หรือ ไมล์ไม่เคยเครียดมากมายอะไร ยังมีเพื่อนเยอะแยะ แต่อยู่นอกจากห้องนี้ เพื่อนที่เคยเรียนพิเศษ ก็ยังกลับพร้อมกัน … ไมล์ชวนเพื่อนๆ ม.1 ห้องธรรมดาที่สนิทกัน ตั้งวงดนตรี ด้วยพรสวรรค์ ของการตีกลอง … ลูกเคยบอกว่า เขายังรักโรงเรียนแห่งนี้ รักเพื่อนที่อยู่ห้องอื่น เขาไม่เข้าใจว่า ทำไมเพื่อนในห้องเขาเองถึงไม่ชอบ “ผมประมาทไป ตอนแรก ที่มาที่นี่ ผมทำนิสัยไม่ดี” “ผมเป็นสิว เสียงดัง ตัวเหม็น” “เพื่อนไม่ชอบ ชอบล้อว่าผมเป็นเกย์” “ตอนนี้ผมไม่กล้าคุยกับใครในห้อง พอไม่คุย เขาก็หาว่าผมหยิ่ง พอคุย เขาก็ไมคุยกับผม” นี่เราทำให้คนคนหนึ่ง สูญเสียตัวตนไปได้ถึงเพียงนี้หรือ… ฉันหวังว่า ด้วยใบรับรองแพทย์ที่นำมาให้เครือข่าย ครูประจำชั้น และครูหัวหน้า gifted น่าจะช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น … ฉันไม่คิดว่า การที่จะเรียกประชุมชี้แจง จะมีประโยชน์มากนัก และอาจรบกวนเวลามีค่าของทุกคน ซึ่งอาจจะเป็นการคิดผิดของฉัน… ในใจฉันคือให้ครู [...]

Read the full article →

7.เมื่อลูกผมเรียน giftedโรงเรียนดังแห่งหนึ่ง

มีนาคม 13, 2013

7.กระจกที่บิดเบือน ฉันเชื่อในเรื่อง .. ผู้อื่นคือกระจกสะท้อนตัวเรา … บอกลูกทุกครั้ง “พ่อสอบสวนเราก่อนเลย ถ้ามีเรื่อง” … แต่เราลืมไปว่ายุคสมัยมันเปลี่ยนไป … คนบ้านนอก ซื่อๆ อย่างเรา สอนลูกก็ทื่อๆ … หวังไปว่าคนอื่นจะสอนลูกแบบเรา … เปล่าเลย … ลูกเราโดนทุกรูปแบบ ในตอนหน้าคือจุดแตกหักของมโนสำนึก ของเด็กเก่งของโรงเรียนติดระดับ1ใน10ของไทยเลย … … สิ่งหนึ่งที่พ่อแม่ต้องการ คือความสุขในการเรียน โดยเฉพาะเมื่อขึ้นชื่อว่าเข้ามาในสถานที่ที่ดี ระดับประเทศ โดยเชื่อว่า สิ่งแวดล้อมจะดี ในทำนอง เรียนเด่น เล่นดี มีศีลธรรม ..แบบที่ท่องในโรงเรียนประชาบาล … ฉันเข้าป. 1 รุ่นแรก  และ ม.6 รุ่นสามโรงเรียนอัสสัม ฯ จนปัจจุบันก็ยังมีเพื่อนคบหา ทุกคนไม่ทิ้งกัน ..ตามประสาบ้านนอก .. ทะเลาะกันบ้าง แต่ไม่เคยไล่ออกจากกลุ่ม ทิ้งเพื่อนไม่ให้ได้คะแนน. ตั้งกลุ่มด่ากัน … และคิดว่า เรื่องนี้มันไร้สาระมาก [...]

Read the full article →

6.เมื่อลูกผมเรียน giftedโรงเรียนดังแห่งหนึ่ง

มีนาคม 13, 2013

6. ไปหาหมอ กลางเทอมแรกผ่านไป พร้อมกับเค้าแห่งความไม่สู้ดีผ่าน … ฉันเองสำนึกได้ว่า สิ่งที่ลูกเราเผชิญ มันหนักหนามากนัก … ลูกต้องการเพื่อน …แต่ลูกเคยบอกว่า “ไม่รู้จะคุยกับเพื่อนอย่างไร ให้ไม่หน้าแตก ไม่โดนไล่ให้ไปไกลๆ” นี่ยังไม่นับในเฟสบุ๊ค ที่มีการแชตไล่ส่ง ตอกย้ำความไม่มีคนคบซ้ำแล้วซ้ำเล่า การตั้งกลุ่มปราบไมเคิ่ล… ฉันคงต้องพาลูกไปพบจิตแพทย์แล้วหล่ะ… สิ่งที่ดีที่สุดที่พ่อแม่ทำได้ เพื่อลูก… ฉันคงไม่สามารถไปหาใครที่ช่วยได้ดีนอกจากเอาใบรับรองแพทย์ ไปคุยกับครู กับเครือข่ายฯ บอกปัญหาที่เกิด เพื่อให้สังคมช่วยรักษา ใช่แล้ว “เด็กแอสเปอร์เกอร์ ต้องการสังคมช่วยรักษา” คุยกับลูกชายเอง เขาไม่ทุกข์ร้อน เขาแปลสังคมผิดเพี้ยน ดีก็ว่าไม่ดี ไม่ดีก็ว่าดี เพื่อนไม่รักก็บอกว่าเพื่อนกระเซ้าเล่น … เขาบอกว่า เพื่อนคงพูดเล่น …ขนาดวันหนึ่ง พี่สาวพาไมล์ไปสอบ IJSO เจอเพื่อนกล่มหนึ่งนั่งอยู่ เลยถามว่า “ให้ไมล์นั่งด้วยได้ไหม” “ไม่ดีมั้งครับ” เพื่อนคนหนึ่งตอบ เพื่อนคนอื่นๆในกลุ่มหัวเราะชอบใจ พี่สาวเลยพาไปนั่งกับเพื่อนห้องอื่น … เราพากันไปพบจิตแพทย์ที่รพ.รามา … ในเย็นวันเสาร์ … ใช่แล้ว เป็นตามคาด [...]

Read the full article →